Het LWL-Museum in Münster heeft een rijke collectie kerkelijke kunst. Als je deze dagen door het museum loopt, kom je na een rondgang in een trappenhuis. Beneden je zie je dan een berg rotzooi op een stenen vloer. Het is na de ingetogen en soms ook heftige kunst van middeleeuwen en renaissance, vanwege alle martelingen en gewelddadigheden die nu eenmaal bij de christelijke cultuur horen, na de zorgvuldig geschilderde taferelen en de gebeeldhouwde figuren, een schok. Is dit de kunst van onze tijd? Michael Dean ensceneerde de rommel. Hij werd geboren in 1977 in Newcastle en woont nu in Londen.
In het LWL-Museum maakte hij in de zogenaamde lichthof een eigen ruimte van dik doorzichtig plastic, dat van de balustrade van de eerste verdieping tot de bodem reikt. In het plastic kijkgaten op de hoogte van de kunstenaar, zijn vrouw en zijn kinderen. We zien hard geworden cement, zand, grote lego-plastic vloerplaten, afvalzakken, papierrommel, plastic afschermlinten. We worden geacht de zaak te betrachten. Tegelijk worden we betracht.
In de installatie zien we een door betonplaten gelede weg in de vorm van de letter f, die Dean steeds in zijn werk opneemt. De vorm van de letter verbeeldt ook een doorgaande abstracte lijn. De andere voorwerpen verwijzen naar de stadsruimte. Buiten heeft Dean ook kleeffiguren aangebracht, net als op de plastic folie in het museum. Zo wil hij laten zien hoe de kunst in het museum overloopt in de stad en andersom. En zo willen de inrichters van de kunstmanifestatie dat wij de kunst begrijpen en waarderen. Zonder verhaaltje gaat het niet.
Maar, bedacht ik: was het in de middeleeuwen anders? Toen moest je toch ook het verhaal van Sebastiaan kennen of de bijbelse verhalen. Het verschil is dat iedereen die verhalen kende. Nu moet je worden voorgelicht. De esthetiek? Ach, een betrekkelijk begrip. We kunnen de Guernica mooi noemen, of mensen die worstelen met en in grote ballonnen, zoals ik in Kassel zag of vroeger in Kassel een video van Zidane die in getekende lijnen over het het veld ging of een zwart gat van Kapoor of een trage video van Bill Viola over mensen die bij elkaar staan en overvallen worden door wilde waterstromen, die ze omver werpen, waarna ze ontredderd tegen de grond liggen in het wegstromende water. Van hem zag ik ook een paar jaar geleden in Tilburg een video over de ontmoeting van drie vrouwen in een Italiaanse setting, naar een schilderij van Carmignano. Maria wordt begroet na de visitatie van de engel door Elisabeth. Een derde vrouw is anoniem. Prachtig!

Advertenties