Eindelijk tijd voor de stad

de vreemde termiek van de steden.

Ze dansen de mannen als kraaien.

 

Iemand verft zijn ogen als een vrouw

brengt pancake op maar verraadt zich

door de gebaren van scheercrème.

 

En overal oude vrouwen met stokken

lege boodschappenwagens op wielen

ruïneuze straten naar een verkeersplein.

 

Na de beschieting kwamen de veroveraars

de puinhopen in optocht bekijken.

Uit de brandende huizen komen nog mensen.

 

En weer andere soldaten staan tegen de muren

applaudisseren naast een accordeon.

Een vrouw speelt met poppenogen piano.

 

Zij zingt vals alsof het mooi is.

Schoonheid kruipt waar zij niet gaan kan.

De stad groeit weer dicht als een tuin.

Advertenties