Wat dacht je John? Ik keer terug

naar Hedingham, afscheid van bloed vergieten

wonen op een manor, kijken naar het vee

en de Engelse meiden, het landschap

van mijn jeugd. Wat in Italië gebeurde

bestaat daar niet. Ik wilde niet doden.

 

Oud geworden droomde je van Essex

het licht glooiende land, het frisse gras.

Je wilt alleen nog kijken naar de horizon

niet meer bevelen, geen plannen maken

niet moeizaam praten met gezanten

geen discipline afdwingen, noch betrachten.

 

 

 

 

‘Er zijn wonden die niet helen’

zegt een slachtoffer van de Engelsman.

‘Je kwam op me af met een fakkel

een pijl, zwaard of lans, kapmes zelfs.

Jij doodde me of jij was de oorzaak.

Voel de scherpe pijnscheut in je borst.’

 

Wat was erger Hawkwood, jij of de pest?

En hoe ontkwam je aan de bacillen?

Vluchtte je vooruit of was je loden gestel

onvatbaar voor de zwarte dood, die je zelf

rondbracht in steden en dorpen in het land

dat je betaalde om beschermd te worden.

 

Je moet Catharina van Siena veracht hebben

hysterica, die niet wilde eten

maar macht wilde hebben over anderen

over kracht, over jou, in naam van de paus

plaatsbekleder van haar goddelijke minnaar

op aarde. Je keek, dacht: ga weg, vreemd wijf.

 

De mantelmadonna van Giovanni di Paolo ben je

schouderophalend voorbijgegaan. Je ging

de Santa Maria dei Servi niet eens in, maar

geef toe, soms was je sentimenteel, bij

de geboorte van je derde dochter. Hoe ouder

je werd, hoe eerder de tranen kwamen.

 

Advertenties