De oudere kelner legt de praktikante uit hoe zij een servet moet vouwen. Ze kijkt aandachtig en begrijpt het snel. Even later vouwt ze servet na servet, terwijl ze af en toe de jus d’orange bijvult, nu met plastic flessen met sinaasappellimonade. Ze zorgt er voor dat ook de laatste druppels in de karaf vallen. Daarna haalt ze snel gebruikt servies op, gooit de resten eten in een bak, soms complete broodjes. Ze heeft een flauwe glimlach om haar mond. Soms kijkt ze een beetje onnozel. De oudere kelner kijkt naar haar, hoe haar staart zwaait. Zou hij ’s avonds wel eens aan haar denken?

Misschien gaat het meisje later in de lounge van een museumcafé ook met haar baby en een aantal vriendinnen zitten wiegen op een stoel. Ze praten samen over de baby, over zijn of haar vorderingen, over de vader. Eén van hen laat de al wat oudere baby over de schone vloer kruipen. Hij beweegt zich naar voren, slaat tegen twee bekers die wegrollen en die hij weer inhaalt. Hij kruipt onder de kruk van de bar tot zijn moeder hem ophaalt. Hij danst op haar dijen. Een andere moeder geeft voorzichtig haar baby de borst onder haar wijde trui. De voormalige praktikante bekijkt het met een glimlacht. Zij wiegt haar jonge baby in haar armen. Wanneer gaat ze weer naar huis? Wat zegt ze tegen haar man?

Advertenties