Het mooiste gedicht heb ik vannacht
niet geschreven, in het duister
gebogen over wit gelinieerd.

De blauwe letters leken krachtig
geschreven in een vreemd handschrift
elk woord stond stevig op zijn plaats.

Ik begon te besluiten wakker te worden
papier en potlood te pakken, schrijven
maar stelde dat nog even uit.

Toen hebben mijn hersengolven
mij bedrogen: de woorden zouden al
ergens staan – ik viel terug in slaap.

Vanmorgen probeerde ik gejaagd
het gedicht weer op te bouwen
maar geen woord kwam terug uit de nacht.

Advertenties